| تبليغات | X |
J'ai rêvé tellement fort de toi,
J'ai tellement marché, tellement parlé
Tellement aimé ton ombre
Qu'il neme reste plus rien de toi
Il me reste d'être l'ombre parmi les ombres
D'être cent fois plus ombre que l'ombre
D'être l'ombre qui viendra et reviendra
Dans ta vie ensolillée.
گارسن دو فنجان قهوه روی میز مشکی رنگ چوبی کافه گذاشت.
"ممنون"
" قهوه های خوبی داره،غلیظ و تلخ... اما فکر کنم تو... با شکر موافقی؟"
لبخندی زد.
" البته"
دو قاشق شکر داخل فنجان ریخت و آ نرا به سویش هل داد.
" اینجا رو به سختی پیدا کردم..و مثل خود تو... انگار اینجا رو برای من وتو ساختن"
"عالیه"
" معمولا مشتری دیگه ای هم نداره،من و تو تنهاییم، مشکلیم برامون پیش نمیاد!"
"اِ..."
" چند روز قبل اینجا رو پیداکردم، قهوه رو هم امتحان کردم... می دونی... اینجا به قدر کافی پرت وکم نوره. همونطور که می خواستی... اینجا رو دوست داری؟"
"آره البته"
فنجان قهوه اش را بر می داشت و یک جرعه ازآن را نوشید. روبرویش را نگاه کرد.
" این همه حرف زدم که اینو بهت بگم"
" خب؟"
" چشمات... چشمات بار اول که دیدمت متحیرم کرد، انگار یه چیزی توشه که..."
"پس برای همینه که بهشون خیره موندی؟"
"نه! خیره شدن احساس تهاجم داره، من تسلیم شدم یا نه... چه جوری بگم... مثل اینه که غرق شده باشم"
" اما الان زنده ای"
" شاید... نمی دونم... تو بهتر میدونی. پس تو فکر می کنی من حالا زنده ام؟"
" شاید یه کم بیشتر..."
" اما من..."
" هیچی نگو... اصلا اینا مهم نیست. مهم اینه که من دوباره پیدات کردم و خوشحالم."
" منم خوشحالم"
" اگه پیدات نمی کردم؟"
" اونوقت من اصلا گم نمی شدم!"
فنجان خالی قهوه را روی میز گذاشت. با لبخندی تلخ ادامه داد:
" فردام میای؟"
"آره"
" روزای بعد چی؟"
" هر وقت توبخوای من میام"
" اما قهوه ات و نخوردی؟"
" تلخ بود"
" خب فردا شیرین تر می خوریم"
" البته"
گارسن را صدا کرد و صورتحساب را پرداخت.
" فردا که اومدیم قهوه رو غلیظ تر درست کنین، اینو دوست نداره..."
گارسن با تعجب او را نگاه کرد که از در چوبی کافه خارج می شد.
بیست و دوم مرداد هشتاد وهفت
آرزوهای ما در هم می دوند و در آشوب زندگی کمتر خوشی است که با همان آرزویی که در طلبش هستیم، جلب شود. اصلا خود آرزو و نیاز آدم به آن برای باوراندن آن کافی است. گاهی نقش هایی را که داریم آنقدر در برابر دیگران به نمایش می گذاریم و در درون خودمان بازی می کنیم که به آنها آسان تر گوش می دهیم تا به واقعیت؛ واقعیتی که یکسره از یاد می بریم. گاهی نیز می کوشیم آنچه را که حس می کنیم پنهان بداریم و هرگز نیندیشیم که چگونه بیانش کنیم. می پنداریم می توانیم به میلیمان چیزهای پیرامونمان را دگرگون سازیم و جز این هم چاره ی دیگری به نظرمان نمی رسد. اما اغلب چاره ی دیگری پیش می آید؛ اصلا فکر نمی کنیم نمی توانیم چیزها را به وفق میلیمان دگرگون کنیم اما این میلیمان است که کم کم دگرگون می شود. زندگی کاری می کند که از کنارش بگذریم، پشت سرش بگذاریم و گاهی آن را به زحمت ببینیم؛ از بسکه ناچیز و نادیدنی شده است. تنها زمانی دوباره دنبال کردنش به نظرمان بیهوده می آید که مطمئن هستیم به آن می رسیم.
درد مشترک...
در زندگی هر یک ازما ساعتی هست که درک مصیبتی غیر قابل تسلی، درونمان رسوخ می کند و آن را از هم می دَرَد. رفتن تجربه ی عجیبی است، تجربه ای خمار آلود، مبهم و نا شناس. تا جایی که دیگر برداشتن قدمی به جلو ممکن نیست. شاید برای ملاقات با کسی خودمان را آماده کرده بودیم، ولی دیگراثری ازهیچ کس نیست؛ حتا هیچ چیز.در برابر هنرمند، مرگ معنی ندارد. هنرمندان در برابر مرگ تنها به بچه های کوچکی می مانند که به تاریکی کشانده می شوند. یاد درگذشتگان شبیه موسیقی است. به محض آن که اندیشیدن به آنها را آغاز می کنیم تواماً آوایی ملایم و جانگداز می شنویم. دیگر چیزی برای گفتن وجود ندارد
دلم برای خنده ات تنگ می شود.
*
در آن شب کوچک خوب
حرف هایت
باعث شد لبخند بزنم و
تو را بغل کنم.
« همه اش شوخی بود»
اما اکنون
فقط می توانم
لبخند بزنم.
اولین شرط
آخرین حرف بود:
« اگر بروی،
نیستی
اگر بمانی،
خط می خوری.»
چیزی گفتم ونگفتم:
« اندکی درنگ کن،
ازتو می گذرم»
شاید
من وتو
نقطه ی پایان این سطرها
باشیم!
تعجب نکن
-دیروز-
هردوی ما
باختیم...
چهارم تیر هشتاد و شش
*
من نیز
چون دیگران
رویا داشتم
اکنون
با بی خیالی
مانده ام و
به آسمان
نگاه می کنم
تنم را
احساس می کنم
جسمم
می رود و می آید
حالا
تصمیم ام را
گرفته ام
دیگر
- هیچ یا هرگز-
رویا نمی بینم
م.ش
23-اردیبهشت-87
دیگر یاد گرفتم
پنهان شوم
گم شوم
یا حتا
بمیرم
انگار نه انگار که
رفته ای
اینجا نشسته ام
قهوه ای می نوشم
سیگاری می کشم
آنچه همراه من است
خاطره ی بودن تو
یا
انتظار دیدن تو
است
نمی دانم...
اما هرچه هست
با تلخی قهوه
همراه است
اما حالا
دیگر یاد گرفتم
م.ش
26/3/ 87
*
به: ن.م
تیک تاک
ساعت تکان خورد
کمی مانده به ظهر
هفده پله را شمرد
تق تق
در باز شد
نگاه زن
چشمان مرد
سکوت زن
صدای صریح مرد
کمی مانده به ظهر
زن خیره بود
اما مرد داشت
در آسمان شب
فانوس می شمرد
زن
خیره شد به
مرد
تیک تاک
سکوت
ساعت که جان سرد
زن
دیگر تکان نخورد!
دوم- آبان- هشتاد و شش
نگران نباش
کوچه
به این مست هر شبه اش
خو گرفته است
خرداد ۸۷
مرد روي كاناپه دراز كشيده بود. زن روي مبل كنار كاناپه نشست. مرد غرق تماشاي تلويزيون بود. زن به چيزي فكر مي كند.
زن: " ؟"
مرد: " سكوت"
زن: " ؟!"
مرد: " ."
زن با صداي بلندتري حرف مي زند. مرد از جايش بلند مي شود، سيگاري روشن مي كند و مي رود كنار پنجره. بيرون را نگاه مي كند. به ياد چيزي مي افتد. زن از جايش بلند مي شود و مي رود روي كاناپه مي نشيند. مرد از كنار پنجره مي پرسد: " ؟" زن از روي كاناپه بلند مي شود. به اتاق خواب مي رود و در را محكم به هم م زند. مرد كتش را بر مي دارد. سيگار ديگري روشن مي كند و از خانه بيرون مي رود.
از پنجره صداي آوازي به گوش مي رسد.
ارديبهشت/87